Guilty pleasure: handwerk

handen copy
(foto via elitedaily)

Ik heb in mijn werk een aantal guilty pleasures bij mezelf bemerkt; dingen die ik in mijn sessies stiekem graag doe, zeg of observeer. Te beginnen met een van mijn all time favorites: handen kijken.

Een van de redenen waarom ik mijn werk zo graag doe, is omdat mensen überhaupt prachtig zijn om naar te kijken. Ik vind niets mooier dan zien hoe ieder zijn patronen en maniertjes heeft om het leven aan te pakken, en hoe dat terugkomt in de grootste en kleinste dingen die ze doen. Er is bijvoorbeeld zo ontzettend veel terug te zien in communicatie; taalgebruik, houding, blik, intonatie… Maar wat ik toch misschien wel het allerleukste vind, is te zien hoe de handen van de cliënt meedoen in het gesprek.

Handen dwingen me om voor me te zien wat de verteller bedoelt. Ze bewegen mee in de flow van de emotie van het verhaal: soms fel en daadkrachtig, soms onzeker en vragend. Ze kunnen onderstrepen, afzwakken, afweren en terugkaatsen. Ze geven aan of iets groots en belangrijk is, of iets waar ik vooral niet teveel aandacht aan moet besteden (drie keer raden waar ik dan juist aandacht aan wil besteden, maar dat terzijde). Er worden punten gemaakt, vraagtekens geplaatst en aanhalingstekens toegevoegd. Er wordt gewezen naar waar we vandaan komen en waar we naartoe moeten. En ik kan er geen genoeg van krijgen.

Zelf heb er trouwens ook een handje aan (haha #woordgrap). Ik zie mezelf af en toe ineens woest gebaren om mijn punt duidelijk te maken, schuif inzichten letterlijk over de tafel naar mijn gesprekspartner toe. Ik hak verhalen in stukjes, pak ze beet en sorteer ze op tafel. In de rest van het gesprek lijk ik op de een of andere manier dan zelfs te onthouden welk stukje waar ligt, en kan ik moeiteloos naar de goede plek wijzen als ik er dan later op terugkom. In het gunstigste geval ontstaat er zelfs een hysterische tekening in mijn notitieblok, waar dan uiteindelijk met een overdaad aan pijlen, cirkels, hartjes en uitroeptekens Het Probleem overduidelijk op tafel ligt. Voor mij althans.

Maar eh, luistert ze dan wel echt naar haar cliënten, als ze zo met die handen bezig is? Ik hoor het je denken. Wees gerust: op zich kan ik inmiddels redelijk multitasken in zo’n gesprek en helpen de handen me vaak juist om in het verhaal te blijven. Eerlijk is eerlijk, zeker bij de enthousiaste handenpraters moet ik er soms een beetje voor waken dat ik er niet teveel in opga... Maar kun je je voorstellen dat het zo af en toe even een uitdaging is om in de actief geïnteresseerde en betrokken gespreksmodus te blijven als je dezelfde mensen 16 weken lang, soms wel vier a vijf uur per week of zelfs drie uur achter elkaar, tegenover je hebt zitten?  Cut me a little slack! #hardknocklife #talktothehand


3 reacties op ‘Guilty pleasure: handwerk

  1. Interessant! Ik besef nu dat ik eigenlijk bijna nooit op de handen let, en niet zo op gebaren en lichaamshouding in het algemeen. Een werkpuntje, want ik geloof inderdaad dat je er veel uit kan opsteken! Ik heb de gewoonte heel veel te noteren tijdens gesprekken, maar daardoor verlies ik dus wel het een en ander uit het oog. Misschien toch eens proberen wat minder te schrijven en wat meer te observeren!

    Like

    1. Ik vind het in ieder geval echt een aanrader, haha! Op zijn minst is het af en toe heel entertainend 😉 Maar het levert inderdaad soms heel waardevolle info op als je simpelweg kijkt naar wat er onder je neus gebeurt 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s