Nieuwe uitdaging, oude angst

Er is iets heel spannends op mijn pad gekomen: ik ga per 1 december beginnen met een nieuwe baan! Nu klinkt dit als een magisch toeval, maar dat is natuurlijk niet helemaal waar: ik heb toch echt zelf gesolliciteerd naar een andere functie.

In mijn huidige werk heb ik ont-zet-tend veel geleerd als beginnend psycholoog. En niet alleen dat, ik merk dat ik in de afgelopen jaren een stuk lekkerder in mijn vel ben komen te zitten en kan echt zeggen dat ik méér mijzelf ben. Daar zal ik mijn werkomgeving en de collega’s waarmee ik heb samengewerkt altijd dankbaar voor zijn!

Wat ik echter begon te merken, was dat ik uitdaging begon te missen. In het begin is er heel veel te leren in deze functie, maar ik voelde daarna weinig mogelijkheden om mijn kennis of ervaring verder te verbreden of verdiepen. En dat vind ik eigenlijk wel heel belangrijk. Ik wil steeds beter worden in wat ik doe, de best mogelijke psycholoog worden die ik maar kan zijn. En daarvoor vind ik dat ik mijzelf telkens moet uitdagen om verder te leren. Er is immers in mijn werkveld zoveel dat we kunnen doen om iets voor mensen te betekenen! Hoewel mijn huidige werkgever daar een mooie methodiek voor heeft gevonden, kan dat niet de enige weg naar Rome zijn.

Ik voelde me dus steeds een beetje meer ‘gevangen’ op mijn werk. En aangezien ik in mijn sessies vrijwel dagelijks met mensen praat over hun passie en hun talent, over wie ze echt zijn en hoe ze hun hart meer kunnen volgen, ging dat steeds meer botsen met hoe ik mij vanbinnen voelde. Ik zat mijn eigen passie en drive ook in te houden, omdat ik maar vond dat mijn leven nu maar gewoon even stabiel moest blijven… Waarom eigenlijk!?

Ik heb dus op een random vrije vrijdag de knoop doorgehakt: ik ga beginnen met zoeken naar iets anders. Zonder enige verwachting dat er op korte termijn iets zou gebeuren (ik heb immers zoveel verhalen gehoord over het drama van de arbeidsmarkt van tegenwoordig) heb ik een brief gestuurd naar de drie leuke vacatures die ik die middag vond. En het ondenkbare gebeurde: ik mocht op gesprek komen voor één van deze functies! Het gesprek ging verrassend goed en was fantastisch leuk, ik liep helemaal hyped up naar buiten! En tegen alle verwachtingen in werd ik de week erna gebeld dat ze ook heel enthousiast over mij waren en dat ze me heel graag wilden aannemen!

WAUW. Het ging allemaal zo snel dat ik echt even overdonderd was. Ik moest echt even goed bij mezelf te rade gaan. En toen gebeurde het. Hello darkness, my old friend.

‘Maar wat nou als je het straks helemaal niet kan? Wat nou als blijkt dat je helemaal niet zo leuk of goed bent als je in het gesprek hebt laten overkomen? Dan gaan ze zien dat je helemaal geen goede therapeut bent en dan word je ontslagen en dan heb je helemaal niks meer!’

Deze oude bekende is mijn angst om ‘door de mand te vallen’. Ik ken ‘m al heel lang, ik weet niet precies waar hij vandaan komt. Wel weet ik precies wanneer hij tevoorschijn komt: als ik nieuwe, spannende dingen ga ondernemen waarbij ik vooraf nog niet zeker weet wat ik kan verwachten, óf ik het wel kan en wanneer ik het precies goed doe. Dit stemmetje wil mij beschermen tegen faalervaringen en afwijzing, en is daarom als de dood dat ik in eerste instantie beter/leuker/competenter overkom dan ik werkelijk ben (immers, dan zal de gevreesde afwijzing vanzelf volgen). Het stemmetje wil me beschermen door me angst in te boezemen, me te laten twijfelen aan mijn competenties en mijn oké-zijn als persoon. Het roept: ‘don’t put yourself out there!’  en wil alle risicosituaties voorkomen. Lekker blijven zitten waar je zit dus.

Vanuit deze angstige kant ga ik dan helemaal los met ‘wat-als-en’. Ik verander ineens in een meesterscenarioschrijver, maar wel een hele depressieve met als specialisme full blown doemscenario’s: Wat als ik na een jaar tijdelijk contract op straat kom te staan, wat als ik het wel kan maar helemaal niet leuk vind, wat als ik dit nu alleen maar wil doen zodat ik van mijn oude baan af ben en het helemaal geen echte keuze is vanuit mijn hart, wat als de collega’s niet leuk zijn of de doelgroep me helemaal niet ligt?
Pff, om gek van te worden!

Uiteindelijk kom ik alleen maar uit die angstige kant als ik weer contact krijg met de andere kant: verlangen. When in doubt probeer ik voor mezelf de volgende leefregel te hanteren: maak de keuze die gericht is op verlangen, en niet op angst. Ik geloof namelijk dat verlangen een vele malen krachtige energie is, waarmee je een beslissing veel zuiverder en from the heart kan maken. Ik zette het op een rijtje: waar word ik blij van? Waar ga ik van stralen? Is het willen vinden van een nieuwe baan een angst-keuze of een verlangen-keuze? En dan is de conclusie toch echt dat laatste. Nee zeggen tegen deze baan, dat zou 100% zeker de angst-keuze zijn.

En dan… is het alleen nog maar een kwestie van diep ademhalen, nog even achterom kijken en dat diepe in springen, hand in hand met de Bangerik. Let’s do this! 

Nieuwe-uitdaging.gif

Advertenties

6 reacties op ‘Nieuwe uitdaging, oude angst

  1. Wauw, super fijn dat je zo snel iets nieuws gevonden hebt, proficiat! Ik begrijp je angst wel hoor, heb ik ook bij keuzes maken en nieuwe dingen 🙂 Maar die verlangen- vs. angstkeuze vind ik een goeie, dat ga ik onthouden haha! En verder begrijp ik ook dat je jezelf zoveel mogelijk wil ontplooien als psycholoog en verschillende dingen wil proberen om te kunnen groeien. Ik denk dus dat het een prima keuze is! Ben wel benieuwd in welke sector je nu gaat werken 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s