Achter de feiten aan: stressdag

Een van de onderdelen van mijn werk is dat ik mensen psycho-educatie geef; uitleg over hoe bepaalde mechanismes werken. Aan het begin van het traject gaat het vaak over stress, omdat veel van onze cliënten daarmee worstelen… En helaas, het zijn niet alleen de cliënten.

Afgelopen donderdag heb ik zelf namelijk de meest vreselijke stressdag in lange tijd gehad. Ik schets even de situatie:

Het begon met dat ik lekker wat vroeger was vertrokken naar werk, zodat ik in alle rust wat van mijn onderzoeken kon voorbereiden. Daar waren alle andere weggebruikers van Nederland en omstreken het niet mee eens: ik heb de HELE route (normaal 45 minuutjes) file-gereden. Van de toerit naar de laatste afrit. Ik werd he-le-maal gek.
Toen was ik ruim 20 minuten te laat, terwijl mijn eerste psychologisch onderzoek (#veelwerk) al gelijk het eerste uur was. Vanwege de drukke planningen kon niemand dit onderzoek overnemen, dus het kwam erop neer dat ik veel te weinig tijd had om dit onderzoek te doen zoals ik het normaal gesproken graag doe. Ik liep uit en daarna bleef het de hele ochtend een race tegen de klok. Geen tijd om even te zitten, een luchtig praatje met mijn collega’s te maken of een tussendoortje te eten. En als ik niet op de benodigde momenten kan eten -de mensen die mij kennen weten dit- word ik niet bepaald de meest vrolijke persoon op aarde. Nog een schepje bovenop het stresslevel dus.

Dan in de pauze even snel iets eten, maar ik was de helft van mijn beleg vergeten. De irritatie steeg verder. Ook moest ik mijn pauze wat inkorten omdat ik de moeilijke gesprekken van de middag nog moest voorbereiden door de dossiers bij te lezen. Ook de middag die volgde was druk, mijn sessies duurden lang en ik had meerdere onderzoeken liggen die in de vrije kwartiertjes uitgewerkt moesten worden (want: na het weekend ben ik de helft weer vergeten).

Om half 6 racete ik naar de sportruimte voor mijn mandatory booty workout en om half 7 sleepte ik mezelf naar de auto. Ik belde mijn vriend, die liefjes zei ‘heb je zin om te huilen schatje?’ (a.k.a. mijn ultieme stressrespons). En ik voelde dat dat inderdaad waar was. Shit, waarom heb ik het zo ver laten komen!?

Het stomme aan dit hele verhaal is nu dat ik me al in de ochtend in de file realiseerde dat ik gestresst was. Nog voor de pauze heb ik het tegen collega’s gezegd. Maar ik wist het pas te doorbreken toen ik thuis onder de douche stond, ruim 9 uur later! En toen duurde het echt even voordat ik weer helemaal zen was (en dat was ik waarschijnlijk pas écht de ochtend erna weer!).

Hoe kan het toch dat ik dingen zo goed aan mijn cliënten kan vertellen, en ze zelf niet toepas als ik het zelf even zwaar krijgt? ‘Zodra je merkt dat je lichte stresssignalen begint te krijgen, moet je proberen het te doorbreken. Laat het niet oplopen totdat de stress MEGA geworden is, want dan is het des te moeilijker om weer in je happy place te komen’. Ik weet het donders goed hoor. Maar het probleem dat ik had donderdag is er één die ik veel terug hoor bij mijn cliënten (en waar ik nooit genoegen mee neem): ik had er geen tijd voor.

Natuurlijk is dat onzin. Ik máákte er de tijd niet voor. Onder de druk die ik voelde, ging ik ook namelijk nog eens allerlei onhandige keuzes maken waardoor ik de stress nog verder voedde! Het onderzoek grondig willen doen (lees: me beter willen voelen) en daarom doorvragen op details waarvan ik eigenlijk wéét dat ik ze nog niet erin kan verwerken. De sessie met die pittige cliënt helemaal af willen maken zodat die met het benodigde inzicht de deur uit gaat (lees: zodat ik me beter voel) waardoor ik niet de gewenste 45 minuten, maar 55 minuten in sessie zit (en dus wéér niet even rustig mijn tussendoortje kan opeten). En dat terwijl ik maandagochtend gewoon weer een gesprek met die cliënt heb!

Ik probeer dus op allerlei manieren te zorgen voor een korte termijn oplossing: een beter gevoel over mezelf krijgen. En dat krijg ik doorgaans door bezig te zijn en goed werk te leveren. Met andere woorden, mijn patroontje van ‘door alles goed te doen ga je je goed voelen over jezelf’ trad in werking. Thanks, interne Criticus!

Maar waar ik mezelf natuurlijk veel beter door was gaan voelen, zelfs op langere termijn, was als ik bijvoorbeeld dat onderzoek even wat meer to the point gedaan had en de details gewoon had bewaard tot in het traject (wat prima had gekund), of de sessie met die cliënt gewoon op tijd had afgerond met een huiswerkopdracht zodat we die maandag konden bespreken (wat prima had gekund). Dan had ik even kunnen zitten, eten, relativeren, ventileren, al die dingen die me helpen om weer in mijn zone te komen.

Dussss, nog even wat psycho-educatie aan mezelf voor de volgende keer:
Cut the crap and breathe!

stressdag.gif

Weet jij ook hoe het is om te stressen en er op dat moment niet uit te komen? Heb jij nog goeie tips of tricks?

Advertenties

Een reactie op “Achter de feiten aan: stressdag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s