I hate you but I love you

Zoals jullie misschien weten uit een eerdere post heb ik een nieuwe baan. Vorige week heb ik mijn oude werk achter me gelaten en ben ik na welgeteld 1 vrije dag (die heel wijselijk in de sauna is gespendeerd voor Optimale Ontspanning) begonnen bij the new job.

Major life change!

Nóg een major life change, moet ik eigenlijk zeggen. Want met verhuizen naar een hele nieuwe stad, het aanschaffen van een appartement én een bruiloft over iets meer dan 2 maanden (aaaaah) was ik al aardig onderweg om mijn leven om te gooien #yolo.

En ik moet zeggen, het gaat niet helemaal zonder slag of stoot. Mijn stresslevel is h-o-o-g en het feit dat ik de afgelopen week bijna elke nacht akelig droomde over mijn werk of de bruiloft is daar een duidelijk signaal van.

Als het om veranderingen gaat, begint er eigenlijk een soort borderline dynamiek in mij te woeden. Het zit namelijk zo: ik kan niet zonder verandering, maar eigenlijk ook niet goed mét…!

Als dingen in mijn leven te lang rustig en relaxed voortkabbelen  (ik kan me ook serieus niet herinneren wanneer dat voor het laatst was) en ik geen ‘actief doel’ heb om naartoe te werken, word ik heel onrustig (en ontevreden). Er is nog zoveel om te doen en naartoe te werken! In ieder geval, als je net zoals ik iemand bent die alles uit het leven wil halen en niet gauw tevreden is met waar ze op dit moment staat. Mega valkuil hoor, overigens. Tevreden zijn is echt nog één van mijn life goals (helaas niet eentje waar ik heel gemakkelijk aan weet te werken, of misschien is dat eraan willen werken juist wel het probleem!), maar op de een of andere manier ben ik daar nog niet aan toe.

In ieder geval, er moet beweging zijn, ontwikkeling, vooruitgang. Dus ga ik op zoek naar die volgende stap. Er komt dan meestal ook vrij snel iets op mijn pad. Als ik voel dat ik er enthousiast van raak en er passie vrijkomt, is het al gauw: let’s do this! Helemaal klaar om de oude situatie achter te laten, kan niet wachten totdat het zover is. Woehoe, laat maar komen!

Maar dan is het zover.

Het begint al met het afscheid van het oude (en ja Marco, afscheid nemen bestaat wél. Met je vermijdende coping.). Ik hou er niet van. Ineens zie ik de mooie en leuke dingen van wat ik achterlaat, zijn de mensen extra leuk en lief. Why didn’t I see this before?

Dan komt de echte nieuwe stap. Dan begint het blije en excited gevoel al een beetje plaats te maken voor de onzekerheid, die met een klein stemmetje fluistert:’wauw, ga je dit allemaal wel kunnen?’. In het begin weet ik dat nog prima weg te relativeren en richt ik me op het goede. De mensen leren kennen, een eerste indruk opdoen, komt goed. Maar er komt altijd een punt waarop de twijfels echt toeslaan. Dat vervelende onzekere stemmetje pakt zijn megafoon er even bij en gaat er eens goed voor zitten.

Enthousiasme slaat om naar lichtelijke paniek, de emotieregulatie is ver te zoeken. Mijn gedachten en gevoelens schieten heen en weer ergens tussen die twee uitersten, en de staat waarin ik verkeer kan soms per uur verschillen. En dat triggert dus, jawel, Controlebehoefte met een grote C (en in een later stadium kan dat eventueel nog leiden tot Negativisme, ook zo’n leuke. Maar in dit geval zal dat niet gauw gebeuren omdat de verandering wel echt leuk genoeg is. Dat is ook de reden dat het enthousiasme en het goede gevoel steeds weer terugkeert).

Lucky for me is mijn nieuwe werkplek de perfecte plek om dit alles uit te dagen, want ondanks mijn lieve collega’s die echt de tijd proberen te nemen waar ze kunnen, zijn er eigenlijk veel dingen nog niet zo duidelijk, zelfs niet voor henzelf. Ook zij vinden het werk met hun jarenlange ervaring vaak nog moeilijk en zijn nog zoekende in dingen. Het is dus echt een kwestie van al doende leren, en dat doen begint eigenlijk pas echt na mijn training volgende week.

Het is overigens helemaal niet gek hoor, dat veranderingen (zeker dit soort life changes) voor stress zorgen. Maar het is gewoon niet handig dat ik zo in de stress raak van die stress, dat ik mijn interne reactie (gedachten, gevoelens) veel te serieus neem.
Ik ben echt de enige die verwacht dat ik binnen een maand, en eigenlijk nog vóór mijn eerste sessie, alles onder de knie moet hebben. Zelfs de trainers van de methodiek waarmee ik ga werken, zeggen dat het 1,5 jaar kost om er volledig in te raken.

So I better embrace the change!

verandering

Hoe ga jij om met grote en kleine veranderingen in je leven? Herken je je in mijn verhaal, of juist niet? Laat het me weten in de comments!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s