Personal: #goals

Als millenial ben ik opgegroeid met het idee dat de wereld aan mijn voeten ligt. Dat ik mezelf gelukkig moet maken en dat ik mag zijn wie ik wil zijn. Dat ik alles kan bereiken, als ik er maar hard genoeg voor werk. En dat ik daar niet vroeg genoeg mee kan beginnen. Niet alle generaties voor mij hebben dit soort ruimte of vrijheid in mogelijkheden gekend, en ik ben er heel dankbaar voor dat dat ‘in mijn tijd’ anders mag zijn.

Maar het brengt, voor mij in ieder geval, ook wel nadelen met zich mee. Op zijn minst een flinke verantwoordelijkheid. Althans, zo voel ik dat. Want als ik moet zorgen dat ik gelukkig ben, dat ik ben ‘wie ik echt ben’, en dat ik bereik wat ik wil bereiken in mijn leven, well then I got some work to do! Want als het niet lukt, is het dus mijn schuld.

Het zorgt voor een soort druk. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ergens in mij zit een soort stuwende kracht die steeds maar vooruit wil. Het is een passie en een power, die maakt dat ik 100% ga voor de dingen die ik tof vind en die ik graag wil neerzetten in mijn leven. Op de een of andere manier lukt het dan vaak nog ook. Maar het is ook een onruststoker, die angstvallig in de gaten houdt of we niet aan het ‘stilstaan’ zijn. Daar hebben we immers geen tijd voor…

‘Haal ik wel alles uit het leven? Is dit dan wat mij gelukkig gaat maken? Misschien ben ik toch toe aan een volgende stap?’

Ik hoorde het in mijn vorige baan veel cliënten zeggen, en herken het zelf maar al te goed. En die ‘volgende stap’, die is voor mij best gevaarlijk. Ik vind doelen stellen en er naartoe werken iets heel moois. Het geeft energie, het daagt je uit, het doet je groeien. Maar soms voelt het wel eens alsof ik helemaal geen tijd heb om eens rustig te genieten van zo’n bereikt doel, zo’n volgende stap. Ik betrap mezelf er zelf op dat ik, nog vóórdat de ene stap helemaal gezet is, de volgende alweer klaar heb staan.

Voorbeeldje doen?

Ik ben afgelopen december begonnen als gezinstherapeut (en ben op banenjacht gegaan in de laatste 4 maanden voor mijn bruiloft… Je zou denken dat dat op zich al wel genoeg ‘next level shit‘ was, toch?). Toen ik net een maand bezig was op mijn nieuwe werkplek kwam er een interne vacature vrij voor dezelfde functie, maar in mijn eigen woonplaats. Daar ben ik natuurlijk achteraan gegaan, want: wat een kans! Maar ik had mijn sollicitatiebrief nog niet doorgestuurd of ik zat alweer volop te googelen op rescue hondjes uit Spanje. Want: dichter bij huis werken zou ein-de-lijk betekenen dat we een hond kunnen adopteren. Major life goal: check! (ja, echt).

Ik zie dit allemaal gebeuren en wil ergens heel graag toewerken (haha, daar ga ik alweer)… Laat ik het anders zeggen: ik wil graag kunnen stilstaan, om me heen kunnen kijken en met een glimlach kunnen zeggen: het is hier goed (o mijn god, ik schreef in eerste instantie ‘wel even goed zo’, hoe hardnekkig is dit patroon!?).
Tegelijkertijd vind ik dat een hele enge gedachte. Stel je toch voor dat ik straks terugkijk en dat rijtje gemiste kansen zie. Dat ik met spijt achterblijf voor de dingen die niet heb gedaan. Ik ben bang om niet tevreden te zijn, maar door de manier waarop nu leef heb ik júíst geen ruimte om tevreden te zijn. Ik krijg precies wat ik niet wil!

Ik merk dus dat het in mijn privéleven lastig is, maar zeker ook als behandelaar merk ik dat ik soms te snel wil omdat ik nog zoveel wil bereiken met mijn cliënten. Ik ben dan zeker trots op een stap die ze hebben gezet, maar denk dan gelijk ook ‘daar kunnen we nog meer uit halen!’. Zeker bij cliënten die zelf ook liever vandaag dan morgen hun problemen oplossen, laat ik me nog wel eens meeslepen. Ook daar voel en neem ik de verantwoordelijkheid dat het ‘snel beter moet gaan’. Als ik behandelplannen schrijf, is het dan ook vaak een uitdaging om de doelen haalbaar en passend bij het gezin te maken.

Het helpt wel om me hier bewust van te zijn. De momentjes van tevredenheid zijn er absoluut, maar ze mogen wat langer gaan duren! Wie weet durf ik tevredenheid en vertrouwen op een dag écht voorop te stellen, en die eeuwige doelen wat los te gaan laten. Ik ben heel benieuwd om dat bij mijn toekomstige zelf te mogen ontdekken en te zien wat dat doet. Voor mij als behandelaar, maar zeker ook in mijn privéleven!

goals

Ben jij ook zo’n millennial, of herken je je gewoon in dit thema? Laat het me weten!
Ik ben ook heel benieuwd waar je me nog meer over zou willen zien schrijven.
The comment section is yours!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s